داشت ، وضعيت نسبتا پايدارى داشت . طبرستان چون با دريا و كوه محصور شده بود ، كمتر از مناطق ديگر مىتوانست در مناقشات سياسى ، نقش داشته باشد و به نوعى در انزواى سياسى به سر مىبرد . ويژگيهاى ياد شده ، موجبات استقلال نسبى طبرستان را از روزگاران بسيار دور فراهم كرده بود و هرگاه حكومت مركزى در ايران ضعيف مىشد ، حكام طبرستان به صورت يك واحد سياسى مستقل عمل مىكردند . البته توان رزمى مردم طبرستان نيز اين امر را تشديد مىكرد ، زيرا اين مردم به دليل رقابت و فزون‌طلبى قبايل متعدد ، معمولا باهم در حال نزاع و جنگ بودند و همين امر روحيه جنگاورى و سلحشورى را در ميان آنان پرورش مىداد ، به همين سبب ، از اعصار دور بخش عمدهء پياده نظام سپاهيان حكومتهاى مختلف از مردم همين منطقه بودند . فتح طبرستان به دست مسلمانان نخستين فرمانرواى عرب طبرستان ، سويد بن مقرن بود كه از سوى برادرش ، سعيد بن مقرن ، در سال 22 ه ق به اين ناحيه آمد . پادشاه طبرستان در اين زمان ، فرخان اسپهبدى بود كه ناچار شد با سويد سازش كند . « 1 » دومين كسى كه به اين منطقه لشكر كشيد ، سعيد بن عاص بود . او در سال 30 ه ق از طرف خليفهء وقت - عثمان - به اين منطقه آمد و به دليل مقاومت لشكريان فرخان ، مجبور به مقابله نظامى شد . « 2 »

--> ( 1 ) . اسماعيل مهجورى ، تاريخ مازندران ، تهران ، نشر توس ، 1381 شمسى ، ص 66 . ( 2 ) . همان ، ص 67 .